Βρίσκοντας Ελπίδα σε Περιόδους Απελπισίας
Την αίσθηση πως δεν υπάρχει ελπίδα, τη νιώθουμε όταν η ζωή δεν προχωράει όπως θα θέλαμε και τότε νιώθουμε πως τα πάντα σ’ αυτό τον κόσμο λειτουργούν εναντίον μας ή μοιάζει πως η ζωή μας ποτέ δεν θα καλυτερέψει. Είναι τότε που, με κάθε καινούργια σκέψη, ο νους μάς οδηγεί σε ένα αρνητικό, κατηφορικό δρόμο. Κατά τη διάρκεια τέτοιων περιόδων, είναι εύκολο να εγκαταλείψουμε τις περισσότερες δραστηριότητες ή συνήθειες που θα μπορούσαν να είναι βοηθητικές για εμάς και να υιοθετήσουμε ανορθόδοξες συνήθειες, που φαίνονται να μας βοηθούν να ανταπεξέλθουμε και να γεμίσουμε το κενό μας ή να διαχειριστούμε την κατάσταση (ναρκωτικά, οινόπνευμα). Ωστόσο, είναι ακριβώς σε αυτές τις περιόδους της απελπισίας, που πρέπει να δουλέψουμε ακόμα πιο σκληρά για να κρατήσουμε τις συνήθειες εκείνες που θα μας βοηθήσουν, είπε ο πνευματικός Διδάσκαλος. Σε αντίθεση με το πώς μπορεί να αισθανόμαστε, τώρα είναι που πρέπει να δουλέψουμε για να αγγίξουμε την Εσωτερική μας δύναμη και να βρούμε ανακούφιση και παρηγοριά στις ανέλπιδες περιόδους.
Αυτό επιτυγχάνεται όταν ενδυναμώσουμε τη σχέση μας με τον Θεό, την παντογνώστρια Πηγή όλης της ευτυχίας, της χαράς, της Εσωτερικής σοφίας, της αγάπης, της ηρεμίας και της ευδαιμονίας, που γνωρίζει το παρελθόν μας, το παρόν μας και το μέλλον μας. Όταν συνδεόμαστε με αυτήν τη θεϊκή Δύναμη που βρίσκεται μέσα μας, δια μέσου του διαλογισμού, συμμετέχουμε σε όλη την αγάπη και την ευτυχία που ήδη βρίσκεται μέσα μας και χρησιμεύει ως σωστικό μέσο, που μας τραβάει έξω από την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε.
Το κλειδί της πλοήγησής μας μακριά από την ανέλπιδη κατάσταση, είναι να βγούμε από την εστίασή μας στην παρούσα κατάσταση και, αντί γι’ αυτό, να εστιαστούμε στην απέραντη λίμνη της χαράς και της ειρήνης που βρίσκεται μέσα μας, είπε ο πνευματικός Διδάσκαλος. Όταν στον διαλογισμό μας βιώνουμε την αγάπη του Θεού, βεβαιωνόμαστε πως δεν είμαστε μόνοι, αλλά αγαπιόμαστε και είμαστε πάντοτε προστατευμένοι. Απλά, χρειάζεται να Τον αγγίξουμε και αυτό συμβαίνει όταν δίνουμε χρόνο στο να καθίσουμε σε σιωπή και να απλώσουμε το χέρι μας σ’ Αυτόν.
