Vaak gebeuren er in het leven dingen die buiten onze controle lijken of onverklaarbaar zijn vanwege onze beperkte kijkhoek. Als we in God geloven, gaan we begrijpen en accepteren dat alles wat er in het leven gebeurt, in overeenstemming is met Gods wil.

De boodschap van de reis van Ernest Shackleton

Aan het begin van de 20e eeuw droomde Ernest Shackleton ervan Antarctica over te steken met een hondenslee, een reis van meer dan 3.000 km. Shackleton en zijn achtentwintig bemanningsleden vertrokken op hun expeditie. Helaas bleef het schip dat hen naar Antarctica bracht, drie dagen nadat ze waren vertrokken, steken in het ijs.

De mannen zaten vast en moesten tien maanden wachten tot het voorjaar werd, het ijs smolt en het schip weer losraakte. Het noodlot sloeg weer toe toen het schip door het ijs werd verpletterd. Omdat zij niet te voet over het ijs naar open zee konden gaan, moesten zij vijf maanden op een ijsschots kamperen en werden op rantsoen gezet.

Toen ze merkten dat de ijsschots begon te breken, konden ze met boten van de ene ijsschots naar de andere varen. Shackleton leidde de mannen met hun drie reddingsboten en voorraden en ze voeren tussen en langs de ijsschotsen naar het 280 kilometer verder gelegen Olifanteneiland.
Ze trotseerden sneeuw, hagel, ijzel en regen en verwarmden elkaar door in de boot hun doordrenkte lichamen dicht tegen elkaar aan te drukken.

Toen ze op het verlaten Olifanteneiland aankwamen, werd het Shackleton duidelijk dat ze zouden sterven als hij geen hulp zou zoeken. Hij liet het merendeel van zijn mannen met hun voorraad achter en wist dat hij de walvisnederzetting op Georgia Island moest bereiken. Hij nam met vijf andere mannen de grootste reddingsboot mee, die zeven meter lang was, en ze staken de meest verraderlijke Antarctische zee over om zo de dichtstbijzijnde bewoonde nederzetting te bereiken.

Na zeventien dagen bereikten ze Georgia Island. Hun reddingsboot was zo beschadigd, dat ze daarmee niet verder konden varen. Bovendien kwamen ze aan de verkeerde kant van het eiland aan wal. Om de nederzetting te kunnen bereiken, moesten zij een ijzige bergketen oversteken. Shackleton ging met twee anderen op weg. Zij gebruikten de spijkers van hun reddingsboot om de dunne zolen van hun laarzen meer grip te geven. Ze hadden twee kompassen, enkele touwen en proviand bij zich en begonnen hun 50 kilometer lange tocht over de ijzige bergen en gletsjers.

Zesendertig uur later bereikten Shackleton en zijn twee begeleiders, broodmager en gehard door deze beproeving, de walvisnederzetting. Hun eerste contact met de bewoonde wereld in zeventien maanden.

Shackleton keerde in een reddingsboot terug om de rest van zijn bemanning op te halen. Toen hij het Olifanteneiland weer bereikte, constateerde hij dat er niemand gestorven was.Toen Shackleton gevraagd werd hoe zij het gered hadden ondanks alle moeilijkheden zei hij tegen zijn vrienden, dat hij de aanwezigheid gevoeld had van een onzichtbare Kracht, die hen tijdens deze reis geleid had.

Soms bidden we actief om hulp en ontvangen we die, maar er zijn vaak momenten waarop we niet eens om hulp vragen en er toch hulp komt. Dit herinnert ons eraan dat we nooit alleen zijn. Zonder dat wij het weten, is de onzichtbare hand van God altijd bij ons en leidt ons door de ruige wateren van het leven.