Συνήθως λέγεται πως, όταν κάποιος φθάσει στα ιερά πόδια ενός αληθινού Αγίου, ο Άγιος δεν αναλαμβάνει μόνο την πνευματική του πρόοδο, αλλά βοηθάει και στην επίλυση κάθε επίγειας πρόκλησης ή προβλήματος. Ο Σαντ Ντάρσαν Σινγκ, με το δικό του ανεπανάληπτο τρόπο, έλεγε πως ο Διδάσκαλος προάγει τις υποθέσεις μας και σε αυ- τόν αλλά και στον επόμενο κόσμο. Δε χρειάζεται να περιμένουμε μέ- χρι την τελευταία μας πνοή, για να επαληθεύσουμε πως είναι όντως παρών, για να οδηγήσει την ψυχή μας. Μπορούμε να αισθανθούμε το καθοδηγητικό του χέρι κάθε στιγμή της καθημερινότητάς μας. Σαν επιβεβαίωση αυτής της αλήθειας, θα αναφέρω ένα συμβάν της ζωής μου σχετιζόμενο με τον Σαντ Ρατζίντερ Σινγκ.

Είχα φέρει στο γραφείο μου στο Δελχί ένα πολύ σημαντικό προσω- πικό έγγραφο, καθώς χρειαζόταν να προσκομίσω ένα αντίγραφό του στον εργοδότη μου. Το πήρα για να το φωτοτυπήσω, αλλά εκείνη την ώρα είχα τηλεφωνική γραμμή που έπρεπε να απαντήσω. Έτσι, άφησα το έγγραφο κάπου και μετά το τηλεφώνημα, όταν το θυμήθηκα, είχα χάσει τα ίχνη του. Είχε εξαφανιστεί λες και εξαϋλώθηκε ή έβγαλε φτε- ρά. Ήταν σαράντα ετών έγγραφο και για να βρω αντίγραφο του, θα ήταν αδύνατον. Είχα στενοχωρηθεί και συγχρόνως εξοργιστεί.

Στο τέλος σταμάτησα να ψάχνω. Σκέφτηκα να αναφέρω το θέμα στον Διδάσκαλο Σαντ Ρατζίντερ Σινγκ, αλλά θεώρησα ότι ήταν μάλ- λον ένα από τα ανάξια λόγου προσωπικά προβλήματα για τα οποία φαντάζει παράταιρο να τον απασχολήσει κανείς. Εξάλλου, ο χρόνος του στο Δελχί είναι πάντα εξαιρετικά περιορισμένος. Περνούσαν οι ημέρες και την δέκατη ημέρα, μόλις είχα ξυπνήσει και χουζούρευα στο κρεβάτι μου, ο Διδάσκαλος Ρατζίντερ εμφανίσθηκε στο δωμάτιό μου σε όραμα και μου είπε: «Μην ανησυχείς. Το πιστοποιητικό σου θα βρεθεί στο γραφείο σου σήμερα». Μετά εξαφανίστηκε. Και, φυσικά, αργότερα το ίδιο απόγευμα κάποιος από το προσωπικό μου γραφείο εμφανίστηκε έτσι απλώς και μου παρέδωσε το πολύτιμο έγγραφο, για το οποίο είχα κυριολεκτικά κάνει το γραφείο άνω-κάτω, προκειμένου να το βρω.

Έχω ένα κατάστημα γκουρμέ σε μία πολυσύχναστη περιοχή στο Hyderabad, μία πόλη τεσσάρων εκατομμυρίων ανθρώπων, με έντονους ρυθμούς ζωής. Συνήθως πηγαίνω στη δουλειά με ένα σκούτερ μέσα σε έντονη κίνηση.

Μια μέρα, καθώς πήγαινα σπίτι, σταμάτησα σε ένα σταυροδρόμι πέντε δρόμων. Αν και υπήρχαν πολλοί σηματοδότες, ένα λεωφορείο της δη-μόσιας συγκοινωνίας πέρασε με κόκκινο και έτρεχε προς την κατεύθυνσή μου. Με χτύπησε και με έριξε κάτω.
Καθώς κειτόμουν αιμόφυρτος και αβοήθητος στο έδαφος, με ανοιχτά τα μάτια είδα τον Σαντ Ρατζίντερ Σινγκ να έρχεται να με σώσει. Ενώ βρισκόμουν κάτω από το λεωφορείο, με τράβηξε έξω και μετά κάλεσε μία αυτόματη τριών τροχών ρίκσα. Ζήτησε από τον οδηγό της ρίκσας να με πάει στο τμήμα επειγόντων περιστατικών σε ένα ορθοπεδικό κρατικό νοσοκομείο της πόλης και έδωσε λεπτομέρειες για το όνομα του νοσοκομείου.

Μετά, ο Μαχαράτζ Τζι χρησιμοποίησε ένα κινητό τηλέφωνο, για να καλέσει ένα γιατρό στο νοσοκομείο και τον παρακάλεσε να με προσέχει στο θάλαμο εντατικής θεραπείας. Πώς το έκανε αυτό, αφού δεν ήταν σε φυσικό επίπεδο κοντά στο Hyderabad; Δεν ξέρω!
Εκείνη τη στιγμή, ενώ ήμουν άσχημα τραυματισμένος, μπόρεσα να φτάσω το κινητό μου τηλέφωνο και να καλέσω τον αδερφό μου. Είπε ότι ήθελε να με πάρει και να με πάει σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο, γιατί πίστευε ότι εκεί θα με φρόντιζαν περισσότερο. Όμως, επέμενα να νοσηλευτώ στη μονάδα θεραπείας που ο Μαχαράτζ Τζι είχε προτείνει.

Ο γιατρός με συνάντησε στο νοσοκομείο και τοποθέτησε γύψο στα πόδια μου. Και τα δύο μου πόδια αποκαταστάθηκαν πλήρως.

Πρέπει να παραδεχτώ ότι, πριν το περιστατικό αυτό, ήμουνα αδιάφορος για τη Διδάσκαλο Δύναμη και τα πνευματικά διδάγματα. Έδινα λίγη προσοχή στο Μονοπάτι. Αφού έζησα αυτή την εμπειρία, τώρα έχω βαθιά εμπιστοσύνη στο Σαντ Ρατζίντερ Σινγκ. 

Σε ένα πρόσφατο εορταστικό πρόγραμμα με τον Σαντ Ρατζίντερ Σινγκ, με ενθουσιασμό παρακολουθούσα το ξεδίπλωμα της αγάπης μεταξύ της Διδασκάλου Δύναμης και της κάθε ψυχής σε ένα ξενοδοχείο. Πόσο τέλεια ο Διδάσκαλος ενορχήστρωνε το χρόνο, τις συνθήκες – όλα!

Αφήνοντας τη θέση μου στη μεγάλη αίθουσα του ξενοδοχείου, ένα χώρο που είχε γεμίσει με χίλιους ανθρώπους, ξεκίνησα να αναζητώ ένα καλύτερο, πλεονεκτικότερο σημείο, από όπου θα μπορούσα να βλέπω καλύτερα τον Διδάσκαλο. Καθώς παρατηρούσα από τη νέα μου θέση, είδα στο διάδρομο, από την ανοιχτή πόρτα, δύο γυναίκες, υπαλλήλους του ξενοδοχείου, φορώντας τις μαύρες στολές εργασίας τους να με πλησιάζουν. Δείχνοντας μέσα στην αίθουσα χορού τον Σαντ Ρατζίντερ Σινγκ, η μία με έμφαση μου είπε πως χρειάζεται να μιλήσει με τον Διδάσκαλο.

Γνωρίζω πολύ λίγες λέξεις Ισπανικά και εκείνη ήξερε λίγα Αγγλικά, αλλά με την αποφασιστικότητά της και με τη βοήθεια της φίλης της, ενώσαμε τις δυνάμεις μας για μια πιο επαρκή φραστική επικοινωνία μεταξύ μας. «Χρειάζεται να του μιλήσω απόψε!» επέμενε. Φαίνεται πως ο Διδάσκαλος, προηγουμένως, ενώ περπατούσε ανάμεσα
στα πλήθη δίνοντας την ντάρσαν του, την κοίταξε μέσα στα μάτια της και τώρα ήταν μπερδεμένη. Με ρώτησε: «Τα μάτια του Διδασκάλου δεν έχουν χρώμα;» «Είναι καστανά», είπα.

Παρέμεινε ανένδοτη στο να θέλει να μιλήσει μαζί του. Συνειδητοποίησα πως κάτι ιδιαίτερο είχε μεταβιβαστεί από τα μάτια του Διδασκάλου στην ψυχή της και πολύ πιθανόν “κανένα χρώμα” να μην άφηνε να κρυφτεί το φως που ο Διδάσκαλος εξέπεμπε. Της είπα: «Η αγάπη του Θεού ρέει μέσα από τα μάτια του Διδασκάλου». Της ζήτησα να περιμένει λίγο και πήγα να βρω ένα ισπανό-φωνο άτομο, για να την βοηθήσει. Εκείνη μου είπε πως έπρεπε να επιστρέψει στη δουλειά της στην κουζίνα, αλλά ζήτησε να τη συναντήσω την επόμενη ημέρα, την ίδια ώρα και στο ίδιο σημείο.

Εκείνη και η φίλη της βιαστικά εξαφανίστηκαν μέσα από τις πόρτες προς την κουζίνα. Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει τι θα μπορούσε να μεσο-λαβήσει ανάμεσα στο τώρα και την επόμενη ημέρα, που ίσως θα εμπόδιζε τη γυναίκα να πραγματοποιήσει την επιθυμία της να συναντήσει τον Διδάσκαλο; Περιπλανήθηκα ανάμεσα στη λαοθάλασσα στη μεγάλη αίθουσα και βρήκα τον Κάρλος, έναν αντιπρόσωπο από το ισπανόφωνο σάτσανγκ. Ήξερα πως αυτός θα μπορούσε να τη βοηθήσει.

Ο Κάρλος και εγώ ανοίξαμε τις πόρτες της κουζίνας, μπήκαμε μέσα και βρήκαμε τη νεαρή γυναίκα. Κατάλαβα την ουσία της συζήτησής τους και παρακολουθούσα τη γυναίκα να παρουσιάζει το πώς ο Διδάσκαλος κοίταξε μέσα στα μάτια της και πώς εκείνη αιφνιδιάστηκε από την εμπειρία αυτή. Ήθελε να μάθει γιατί συνέβη κάτι τέτοιο.«Ο Διδάσκαλος είναι μεγάλος, πολύ μεγάλος!» είπε ο Κάρλος. Το πόσο επείγουσα ήταν η επιθυμία της να συναντήσει τον Διδάσκαλο και ακόμη, πώς μέσα σε όλο αυτό τον κόσμο θα μπορούσε να εκπληρωθεί η επιθυμία της, δεν μπορούσα να το φανταστώ. Όλοι εκεί είχαμε την ίδια ελπίδα αλλά ήταν κάτι δύσκολο.

Η Αποστολή του Σαντ Ρατζίντερ Σινγκ έχει μεγαλώσει τόσο πολύ και ήταν τόσο απασχολημένος! Έμεινα έκθαμβη, καθώς παρακολουθούσα τα ακόλουθα, όπως εκτυλίχθηκαν: Και οι τρεις βγήκαμε από τις πόρτες τις κουζίνας στο διάδρομο κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο Σαντ Ρατζίντερ Σινγκ Τζι, βγήκε στον ίδιο διάδρομο από μία πόρτα που ήταν απέναντι από στις πόρτες τις κουζίνας. Στάθηκε εκεί, περίπου μισό μέτρο μπροστά μας.«Διδάσκαλε», είπε ο Κάρλος, «θα ήθελα να γνωρίσεις την Όλγα. Σε είδε νωρίτερα».

Με τα δύο του χέρια ενωμένα, ο Διδάσκαλος είπε πως ήταν ευχαρίστησή του που τη γνώριζε και της έδωσε τη θεία σαν λιονταριού ματιά του, μία ματιά που κράτησε κάποιο χρόνο. Η Όλγα δε μίλησε. Σε εκείνο το σημείο, δεν πιστεύω ότι μπορούσε να μιλήσει. Ένας άνθρωπος που τον συνόδευε μέσα στα πλήθη προέτρεψε τον Διδάσκαλο να βιαστεί, αλλά εκεί-νος γύρισε πάλι πίσω προς τη νεαρή γυναίκα και συνέχισε να σκορπάει την παντοδύναμη ντάρσαν του. Προχώρησε γρήγορα προς έναν κοντινό ανελκυστήρα, αλλά για μία τελευταία φορά κοίταξε πίσω με μάτια γεμάτα Χάρη.

Από κάθε άποψη ο Σαντ Ρατζίντερ Σινγκ είναι ένας στοργικός άνθρωπος που με ευγένεια χαιρετάει τον καθένα. Όμως, στον κόσμο του αληθινού και του αμετάβλητου, ανάμεσα στον Θεό και την ψυχή, κάποια εξαίσια αλληλεπίδραση μόλις είχε συμβεί. Στράφηκα προς την Όλγα. Μία κατάσταση αγαλλίασης και ομορφιάς είχε λούσει το γεμάτο με έκσταση τώρα πρόσωπό της. Η συγκίνησή της ήταν τόσο μεγάλη, που βρέθηκε σε μία κατάσταση ακατάπαυστου γέλιου.«La luz (το φως);» ρώτησα, χρησιμοποιώντας τα περιορισμένα Ισπανικά μου, για να αναφερθώ στο Φως του Διδασκάλου.

Φαινόταν πως δεν μπορούσε να φέρει την προσοχή της πίσω. «Si (ναι) », φώναξε με τα μάτια της ακόμη στραμμένα προς τα πάνω. Είχε πλημμυριστεί με δυνατή, απεριόριστη αγάπη. Αυτή η γυναίκα που ήξερα μόνο λίγα λεπτά, τύλιξε τα χέρια της γύρω μου και έμεινε εκεί. Όταν απομακρύνθηκε, η έξαψη της αγάπης του Διδασκάλου ακόμη τη διαπότιζε. Η φίλη της πήρε το χέρι της, προτρέποντάς την να πάνε πίσω στην κουζίνα και με παιδική χαρά, η Όλγα έτρεξε πίσω στη δουλειά της. Το επόμενο βράδυ, την είδα να σερβίρει δείπνο στην αίθουσα χορού. Με αγκάλιασε αναφωνώντας: «Είμαι διαφορετική σήμερα…»

Μετά, κρατώντας το χέρι της στην καρδιά της, είπε: «Βρίσκεται εδώ μέσα». 

Πολλά χρόνια πριν, όταν ανακοινώθηκε πως ο Σαντ Ρατζίντερ Σινγκ θα ερχόταν στο Σιάτλ, ένα ζευγάρι από το σάτσανγκ που ζούσε εκεί, τού ζήτησε να επισκεφθεί το σπίτι τους.

Παρόλο που το πρόγραμμα της περιοδείας ήταν πιεστικό, ο Μαχαράτζ Τζι ικανοποίησε αυτή την επιθυμία και πολλούς από εμάς μάς κάλεσαν να πάμε μαζί του. Το ζευγάρι ευχαριστήθηκε πάρα πολύ που υποδέχτηκαν τον Μαχαράτζ Τζι και την οικογένειά του. Όταν η επίσκεψη τελείωσε και ήλθε η ώρα να αποχαιρετιστούν, του προσέφεραν μια όμορφη κουβέρτα ως δώρο ευχαριστίας. Ο Σαντ Ρατζίντερ Σινγκ άγγιξε την κουβέρτα και ευγενικά την τοποθέτησε πίσω στα χέρια της γυναίκας, λέγοντας: «Χρησιμοποποίησέ την, για να με θυμάσαι».

Αργότερα την ίδια ημέρα, ο Μαχαράτζ Τζι σημείωσε πως οι άνθρωποι συχνά θεωρούν πολύ σημαντικό να επισκέπτεται ο Διδάσκαλος τα σπίτια τους. Και πρόσθεσε: «Η δική μου άποψη είναι πως αν έχετε πίστη στον Διδάσκαλο, εκείνος θα βρίσκεται πάντοτε στο σπίτι σας». Από τότε έχω συχνά στο μυαλό μου αυτή την υπενθύμιση και πάντα κάνω το καλύτερο που μπορώ, ώστε να θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια αυτά που λέει. Αυτό με έχει βοηθήσει όχι μόνο στην πνευματική μου ζωή αλλά και σε εγκόσμιες περιστάσεις. Για παράδειγμα:

Τη δεκαετία του 80’, εργαζόμουν ως δάσκαλος μαθηματικών σε ένα γυμνάσιο και σκεφτόμουν να αλλάξω την καριέρα μου και να εργαστώ στη διοίκηση του σχολείου. Εν τω μεταξύ, ταξίδεψα στο Δελχί, για να δω τον Σαντ Ντάρσαν Σινγκ. Κατά τη διάρκεια αυτής μου της επίσκεψης με ρώτησε για τη δουλειά μου. Του είπα την επιθυμία μου και μου έδωσε την ευλογία του να συνεχίσω την καριέρα μου στον τομέα της διοίκησης του σχολείου. Κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας μου είπε: «Όταν ερ-γαζόμουν, ήμουν και εγώ στον τομέα της διοίκησης και μπορώ να σου πω πώς εργάστηκα στη θέση αυτή».

Ξεκίνησε να εξηγεί τις διαφορετικές αρχές διαχείρισης που είχε ακολουθήσει, συμπεριλαμβάνοντας στα λόγια του και τη φράση: «Πιστεύω στην ανθρωπιστικού τύπου διοίκηση». Λίγο αργότερα, έδωσα συνέντευξη για μία θέση στη διοίκηση του σχολείου που ενείχε πολλές ευθύνες αλλά και μία αξιοσημείωτη αύξηση μισθού. Μία από τις πρώτες ερωτήσεις που μου τέθηκε ήταν: «Σε τι πιστεύεις;»

Με παρρησία απάντησα ότι πιστεύω στην «ανθρωπιστικού τύπου διοίκηση». Τα μέλη της επιτροπής έμειναν σιωπηλά κάποια λεπτά, για να συνειδητοποιήσουν τα λόγια μου. Μετά χαμογέλασαν και κατάλαβα πως τα λόγια μου είχαν πραγματικά χτυπήσει στο στόχο. Ήταν τόσο εντυπωσιασμένοι με το βάθος και το νόημα της απάντησης, που κατέλαβα τη θέση παρ’ όλο το σημαντικό ανταγωνισμό από άλλους που είχαν καλύτερα προσόντα από ό,τι εγώ. Μετά έμαθα πως έψαχναν για ένα άτομο που θα συμπεριφερόταν στους άλλους με σεβασμό και αξιοπρέπεια και οι λέξεις που είχα πει, αντανακλούσαν ακριβώς τις ποιότητες που ήλπιζαν να βρουν στον υποψήφιο.

Η ίδια ιστορία επαναλήφθηκε λίγα χρόνια μετά. Ήθελα να κάνω μια αλλαγή στη θέση εργασίας μου και από εκείνη της διοίκησης να κατευθυνθώ προς αυτή του διευθυντή γυμνασίου. Ήταν μία περιζήτητη θέση με ακόμη υψηλότερο μισθό από αυτόν που είχα. Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου, πήγα στο Νέιπερβιλ, στο Ιλλινόις, για να απολαύσω τα σάτσανγκ με τον Σαντ Ρατζίντερ Σινγκ.

Ένα βράδυ, μιλούσε για το «Θείο θέλημα» σε σχέση με την «ελεύθερη βούληση» και χρησιμοποίησε την αναλογία του αυτόματου συστήματος πλοήγησης ενός αυτοκινήτου. Είπε κάτι σαν αυτό: «Για εκείνους από εμάς που έχουμε αυτόματο σύστημα πλοήγησης, ξέρουμε πως αν η φωνή μάς πει να στρίψουμε δεξιά και εμείς αντιθέτως πάμε ευθεία, η φωνή θα συνεχίσει να μας μιλάει, μέχρι να πάμε πίσω, στο σωστό δρόμο. Με αυτό μοιάζει η ελεύθερή μας βούληση. Ο Θεός (είναι σαν αυτή τη φωνή) πάντα μένει μαζί μας και μας φροντίζει, ώστε να ακολουθήσουμε πάλι τη σωστή πορεία.

Όταν επέστρεψα, έκανα αίτηση για τη θέση του διευθυντή, γνωρίζοντας ότι πολλοί αιτούντες προηγουμένως είχαν απορριφθεί. Μέχρι την τελική συνέντευξη, δεν είχα κάποιο τρόπο να καταλάβω πόσο καλά πήγαινα. Στο τέλος της συνεδρίας, κάποιος από τους επικεφαλής της ομάδας με ρώτησε μία ευθεία ερώτηση-πρόκληση: «Gary, γιατί επιθυμείς να φύγεις από μία θέση διοίκησης και να πας σε αυτή του διευθυντή σχολείου; Αυτή είναι μία ασυνήθιστη αλλαγή να κάνεις».

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ιδέα τι να απαντήσω. Μετά θυμήθηκα τα λόγια του Μαχαράτζ Τζι στο σάτσανγκ και είπα: «Εκείνοι από εμάς που έχουμε αυτόματο σύστημα πλοήγησης, ξέρουμε πως αν η φωνή μάς λέει να στρίψουμε δεξιά και εμείς όμως πάμε ευθεία, αυτή θα συνεχίζει να μας μιλάει, μέχρι να πάμε πίσω στο σωστό δρόμο. Αυτή η φωνή με καλεί να επιστρέψω σε μία σχολικού επιπέδου διοικητική θέση».
Θα μπορούσα να πω άμεσα πως όλοι γύρω από το τραπέζι της συνέντευξης εντυπωσιάστηκαν με την απάντηση! Δυο μέρες αργότερα, μου προσφέρθηκε η θέση και μου είπαν πόσο δύσκολο ήταν η ομάδα της συνέντευξης να βρει ένα άτομο που ήταν “διορατικό και στοχαστικό”.

Μια ημέρα, παρατήρησα έναν κύριο να έρχεται στο σάτσανγκ στο Ντουμπάι για πρώτη φορά. Ενώ μιλούσα μαζί του, έμαθα πως ενδιαφέρθηκε για το Μονοπάτι πριν δύο χρόνια περίπου, όταν παραβρέθηκε σε ένα σάτσανγκ στην πατρίδα του, στο Ρατζαστάν της Ινδίας. Ένα βράδυ, που συμμετείχε σε μία συνεδρία διαλογισμού, καθώς έφευγε, παρατήρησε πως το πορτοφόλι του έλειπε. Είχε πάρει το λεωφορείο, για να έρθει στο σάτσανγκ και τον συνόδευσα, για να υποβάλει στην Αστυνομία μια δήλωση.

Την επόμενη ημέρα έλαβε ένα τηλεφώνημα πως το πορτοφόλι του είχε βρεθεί. Δεν είχε χρήματα μέσα, αλλά η κύρια ανησυχία του ήταν η απώλεια της ταυτότητάς του. Ενώ οδηγούσαμε, για να πάρουμε το πορτοφόλι του, άρχισε να τραγουδάει γκάζαλς του Σαντ Ντάρσαν Σινγκ. Τα πνευματικά αυτά ποιήματα τα τραγουδούσε με μία πλούσια, μελωδική και συγκινητική φωνή. Η ερμηνεία του ήταν τόσο εμπνευσμένη, που τον ρώτησα αν θα ήθελε να συναντήσει τον Σαντ Ρατζίντερ Σινγκ και να μυηθεί. Είπε πως αυτή ήταν η επιθυμία του, αλλά επειδή ήταν φτωχός εργάτης, δεν ήταν σε θέση να ταξιδέψει στην Ινδία. Επιπλέον, ήθελε η οικογένειά του –η γυναίκα του, τα πέντε παιδιά του και οι γονείς του, που όλοι ζούσαν στο Ρατζαστάν– να συναντήσουν τον ζωντανό Διδάσκαλο, ελπίζοντας πως θα ήθελαν και εκείνοι να μυηθούν.

Του πρότεινα να υποβάλει στη δουλειά του αίτηση για άδεια και να αφήσει τον Διδάσκαλο να τα κανονίσει όλα. Η αίτησή του για άδεια από τη δουλειά εγκρίθηκε πιο γρήγορα από ό,τι συνηθίζεται και τοπικοί μυημένοι του παρείχαν οικονομική βοήθεια για το ταξίδι του. Μετά, έστειλα ένα μήνυμα στο Κιρπάλ Άσραμ στο Δελχί, για να ενημερώσω τον Μαχαράτζ Τζι για την επίσκεψή τους. Ένα ταξί κανονίστηκε να μεταφέρει την οικογένειά του από το Ρατζαστάν στο Δελχί, ενώ εκείνος κι εγώ ταξιδέψαμε αεροπορικώς από το Ντουμπάι. Όλοι συναντηθήκαμε στο αεροδρόμιο και πήγαμε κατευθείαν στο Κιρπάλ Μπαγκ για το Κυριακάτικο σάτσανγκ, όπου και είδαν για πρώτη τους φορά τον Σαντ Ρατζίντερ Σινγκ στην εξέδρα.

Η οικογένειά του απορροφήθηκε στο σάτσανγκ και ήταν ευγνώμονες που βρίσκονταν εκεί. Ωστόσο, αργότερα την ίδια μέρα, μου είπαν πως χρειαζόταν να γυρίσουν στο Ρατζαστάν αμέσως.

Απάντησα πως αυτό είναι ένα μονοπάτι αγάπης και κανείς δε θα τους ανάγκαζε να μείνουν ή να πάρουν τη μύηση, αλλά ήθελα να μάθω τι λάθος έγινε. Ο άνθρωπος κατέβασε το κεφάλι του και μου εξήγησε, χωρίς να σκεφτεί, πως ο πατέρας του είχε κλειδώσει την αγελάδα τους, το βουβάλι και μερικές κατσίκες στην αυλή τους σπιτιού τους και πως κανείς άλλος δεν είχε το κλειδί της πόρτας. Αποτέλεσμα ήταν τα ζώα να μην μπορούν να αφεθούν ελεύθερα έξω, για να βοσκήσουν και να βρουν νερό. Αν έμεναν κλειδωμένα για περισσότερο από μία ημέρα, θα μπορούσαν να αρρωστήσουν ή ακόμη και να πεθάνουν.

«Εμπιστεύεσαι τον ζωντανό Διδάσκαλο;» ρώτησα. Είπε πως τον εμπιστευόταν και η οικογένεια αποφάσισε να μείνει, μέχρι να μπορέσουν να μυηθούν. Την επόμενη ημέρα, μάθαμε πως ο Μαχαράτζ Τζι ακύρωσε όλα τα ραντεβού του. Οι άνθρωποι σκέφτηκαν πως ειδικοί προσκεκλημένοι πρέπει να είχαν επισκεφθεί στο Άσραμ. Δεν ήξεραν ακόμα πως ήταν η ταπεινή τους οικογένεια που είχε προσκληθεί να περάσει χρόνο της μαζί Του.
Καθόμασταν σε ένα από τα δωμάτια της τεράστιας έκτα-σης του Κιρπάλ Μπαγκ, όπου γίνονται τα σάτσανγκ και περιμέναμε να δούμε τον Διδάσκαλο. Σε λίγο, η πόρτα άνοιξε και ο Μαχαράτζ Τζι μπήκε μέσα ξεχειλίζοντας από αγάπη και ενέργεια. Ζήτησε να δει τον κύριο και την οικογένειά του. Όταν είπαν στον Διδάσκαλο πως τα ζώα τους είχαν κλειδωθεί στην αυλή, ο Διδάσκαλος με απλότητα απάντησε: «Νομίζετε ότι πρέπει να ανησυχείτε;» και μετά έφυγε.

Εκείνη τη στιγμή, ο άντρας έσκυψε στον πατέρα του, λέγοντας: «Σου υποσχέθηκα πως θα σε πήγαινα σε ιερό προσκύνημα και σήμερα έκανα το χρέος μου».

Την άλλη μέρα, ο πατέρας και η οικογένειά του έφυγαν για το Ρατζαστάν και εγώ επέστρεψα στο Ντουμπάι. Αφού είδε πως η οικογένειά του έφτασε στο σπίτι τους, ο κύριος επέστρεψε στο Ντουμπάι και ήρθε κατευθείαν από το αεροδρόμιο στο γραφείο μου. Με ευχαρίστησε που τον βοήθησα για το καθετί και με ανησυχία τον ρώτησα για την κατάσταση των ζώων. Μου εξήγησε πως οι γείτονες είχαν βρει τις κατσίκες να περιφέρονται άσκοπα έξω, κοντά στο σπίτι και είχαν την ευγένεια να τις πάρουν κάτω από τη φροντίδα τους. Ωστόσο, δεν είχαν δει την αγελάδα και το βουβάλι, που τελικά τα εντόπισαν ένα μίλι περίπου μακριά να τρώνε γρασίδι στο δικό μας οικογενειακό τόπο βοσκής. Δεν υπάρχει εξήγηση πώς η πόρτα ξεκλειδώθηκε ή πώς το βουβάλι και η αγελάδα έφτασαν στην οικογενειακή γη βοσκής, χωρίς κάποιος να τα έχει οδηγήσει εκεί.